Sarajevo je od 08. do 19. februara 1984. godine bio domaćin XIV Zimskih olimpijskih igara.

 

Taj festival mladosti i sporta ušao je u istoriju olimpijskog pokreta ne samo po mnogim rekordima koji su zabilježeni na takmičenjima, već i po onima koji su postignuti mnogo prije istinskog početka prvih zimskih olimpijskih igara održanih u ovom dijelu Evrope. godinu dana prije svečanog otvorenja XIV ZOI izgrađeni su svi potrebni objekti za njihovo održavanje, što znači da je ukupno realizovano 167 glavnih i više od 400 pomoćnih projekata. Za učešće na XIV ZOI prijavile su se reprezentacije 49 olimpijskih nacionalnih komiteta, što je bio do tada rekordan broj u istoriji zimskih olimpijskih igara uopšte.

U Sarajevo je stigao rekordan broj učesnika – sportista i njihovih pratilaca – više od 2500. Neposredno prije početka XIV ZOI, 7.283 predstavnika sredstava informisanja iz cijelog svijeta došlo je u Sarajevo da bi izvještavali o njihovom toku. To je, takođe, najveći broj predstavnika štampe, agencija, radio i televizijskih stanica koji su do tada pratili jedne zimske olimpijske igre.

 


Prema procjeni stručnjaka, XIV Zimske olimpijske igre u Sarajevu dnevno je putem televizijskih mreža u svijetu gledalo više od dvije milijarde ljudi. Više od 30.000 ljudi, koji su bili neposredno uključeni u organizaciju XIV ZOI, neprekidno je bdjelo nad svakim detaljem izvođenja igara. Sarajevo je pružilo gostoprimstvo 12.500 zvaničnih gostiju i, više nego dvostruko, ljubitelja bijelog sporta iz svih krajeva svijeta, a svi oni doživjeli su u Sarajevu istinsku pobjedu duha olimpizma, pobjedu ideje mira i čovjekove sreće.

Kada zvaničnici, koji su bili na Igmanu, pošalju poruke sa izrazima zahvalnosti i komplientima domaćinu, onda se to i može tumačiti kurtoazijom, ali kada stotine i hiljade takozvanih običnih ljudi koji su posjetili Sarajevo u vrijeme održavanja XIV ZOI, ili onih koji su igre pratili samo putem malih ekrana, preko izvještaja u štampi, odluče da na neku adresu, koja im je znana tek pukim slučajem, upute poruku u pismu, na razglednici, telegramom u kojoj su isti takvi ili veoma slični izrazi zahvalnosti, onda je to, bez dvojbe, znak iskrenog oduševljenja, ili još mnogo više od toga.


Na adresu u Bosni i Hercegovini i olimpijskom Sarajevu, u vrijeme i nakon održavanja XIV ZOI, prispjelo je na hiljade takvih poruka koje su upućene ravno iz srca, iz najiskrenijih osjećanja radosti i pobuđene nade za mirom, za srećom i ljubavlju u svijetu, stizale su iz Petrograda, Detroita, iz Liona, Padove, Sofije, Londona ili Meksika, Praga ili Alžira, Štutgarta, Nju Delhija, Saporoa ili Kalgarija... Sarajevo je februara 1984. godine bilo uistinu grad prijateljstva bez granica, mira i međunarodnog uvažavanja bez predrasuda.

Druga značajka Sarajeva kao olimpijskog grada jeste činjenica da se prvi put u istoriji zimskih olimpijskih igara (od Šamonija 1924. godine) pojavila jedna zemlja u razvoju, odnosno jedan njen region, kao organizator ovakve velike priredbe. Organizacija ovakvih igara, naime, bila je nekom vrstom ekskluziviteta bogatih i razvijenih zemalja, koje su i na ovaj način multipricirale svoju ekonomsku moć i davale potstreka isključivo razvoju svojih moćnih centara zimsko – sportskog i kontinentalnog turizma.


Sarajevska olimpijada je, dakle, prvi put postala pokretačem razvoja zimsko – sportskog i kontinentalnog turizma u regionu koji za to, osim inzvanrednih prirodnih, do tada nije imala drugih preduvjeta. Procesu „izmjene mentaliteta“ vrlo je uspješno podlijegala i prezentacija povoljnih prirodnih uvjeta koji karakteriziraju ovo područje. Još 1968. godine Organizacija za ekonomsku saradnju i razvoj, sa sjedištem u Parizu (OECD), u posebnom projektu obradila je razvojne turističke mogućnosti sarajevskog regiona i naglasila da je to potencijalno jedno od najatraktivnijih područja za razvoj zimsko – sportskog i kontinentalnog turizma u Evropi. Ta okolnost bila je samo podsticaj za šira razmišljanja o neiskorištenim prirodnim resursima ovog područja, a efektna organizacija XIV ZOI Sarajevo`84 označila se kao istorijski trenutak valorizacije tih prirodnih vrijednosti i korištenja velikih turističko – rekreativnih mogućnosti koje pružaju Jahorina, Bjelašnica, Igman, Trebević, Čvrsnica i drugi planinski masivi na užem i širem sarajevskom području. Prirodne ljepote i atraktivni tereni na taj način prvi put postali su u postolimpijskom periodu svojevrsnim motivom radi širih ekonomskih projekcija

Organizirajući XIV ZOI Sarajevo`84, Sarajevo je bilo daleko od pomisli da februarsko olimpijsko razdoblje 1984. godine treba da bude početak i kraj onoga sto u sebi nosi smisao organiziranja ovako grandiozne manifestacije.

 


Sarajevo je željelo da, prihvatajući se kandidature u Atini 18. maja 1978. godine, simbolikom igara realizira u svom okrilju, u svom ambijentu manifestaciju koja će zračiti duhom olimpizma – duhom prijateljstva, mira, ravnopravnosti i razumijevanja. Kao privredni i kulturni centar Bosne i Hercegovine i područje koje ima  28 odsto površina na visinama koje prelaze 1.000 metara nad morem, a 2,7 odsto iznad 1.500 metara – Sarajevo je, poslije veoma pozitivnih iskustava uoči i za vrijeme XIV ZOI, započelo da veoma odlučno realizira svoje ambicije na privredno – turističkom planu. Na taj način grad je počeo, u stvari, sve određenije da realizira svoj „program razvoja zimskog turizma u BiH“, usvojen još 1970. godine. To znači da je sarajevsko područje (uz neke dijelove goraždanske, mostarske i zeničke regije) na široj osnovi i na modernijim koncepcijama počinjalo da uključuje svojih 2.758 kvadratnih kilometara, koji se nalaze na više od 1.000 metara nadmorske visine i 380 kvadratnih metara na više od 1.500 kvadratnih kilometara, sa procijenjenim kapacitetom od 60.000 skijaša na sat, u funkciju opšteg razvoja obezbjeđujući tako jedan nov korak i jedan nov koncept sopstvenog razvoja.

Razvojna komponenta bila je neraskidivo vezana za ukupne efekte grada koje je postigao u zemlji i svijetu kao dobar, poštovan i potvrđen organizator XIV Zimskih olimpijskih igara. Simbioza bogate prošlosti, dinamične postolimpijske sadašnjosti i izazovne budućnosti – to je, u najkraćem, bilo obilježje Sarajeva – olimpijskog grada.